Donnerstag, 5. März 2015

Bir kaç yıl önce, bir yetimhanede 3 aylık  staj görmüştüm. Aslında iki senelikti, fakat hastalığım dolayısıyla 3 ayla sınırlı kalmıştı stajım.
Staja başladığım ilk günlerde, yetimhanede yaşayan 7-8 yaşlarında bir kızla kaynaşmıştık. Aşırı hırçın, kendisine ve başkalarına zarar veren bir çocuktu. Gözleri hep ışıl ışıl ama. Sakin durduğu bir anı yakalamak çok nadir. O nadir anlara denk gelip, gözlerine baktığınız anda ise, içinizin parçalanmaması mümkün değil. Yetişkin insanların bile yoktur gözlerinde öylesi bir hüzün ve acı.
Her sabah beni sevinç çığlıklarıyla karşılılıyor ve her akşam bir sürü hırçınlık ve yaramazlık la uğurluyordu... her fırsatta kucağıma oturuyor, ve acılı hayatının hikâyelerini anlatıyordu. En çok saçlarımı merak ediyor, ona şarkı söylersem sesimin çok güzel olacağını iddia edip, beni şarkı söylemeye ikna etmeye çalışıyordu. Bense kitap okumayı tercih ediyor ve onun bana hayallerini anlatmasını istiyordum.
Yetimhanedeki çocuklara özel hayatımızdan fazla birşey anlatmak yasaktı. Mümkün olduğunca kısa ve kaçamak cevaplar veriyordum.
Birlikte dışarıya çıktığımız ve yalnız kaldığımız bir gün, gözlerimin içersine bakarak bana dediki, "sana birkerecik anne diyebilirmiyim?" O an aklıma geldikçe hâlâ boğazıma bir yumruk oturur. "Ama" dedim, "senin bir annen" var. "Ama" dedi "sen anne gibi kokuyorsun.". Yüzünü benden çevirdi ve "o kadın hep içki kokuyor". Gözlerinden ateş çıkıyordu sanki o an. Sonra yine döndü bana, "nolur" dedi "tek bir sefer. Hem kimseye söylemem ben". "Gel" dedim, "ben sana bir anne gibi sarılayım". Sımsıkı sarıldı bana. Gözleri kapalı. Sonra sessizce bir kere anne dedi. O an yüreğimde hissettiğim ateşin ifadesi mümkün değil. Sonra hıçkırıklarla ağladı.
Sonraki günlerde beni başı ötürülü karşıladı kapıda. Benimle birlikte  namaz kıldı.
Bir gün üzgün karşıladı beni. Noldu dedim. kabus gördüm dedi. O gün bütün gün çok durgundu. Benden uzak durdu. Fazla konuşmadı. Uyku saati gelmediği halde, ben giderken onu yatırmamı, ona kitap okumamı istedi.
Ben okudum, o sessizce ağladı. Biraz uzandım yanına, yine sessizce bir kere anne dedi. Sonra birden döndü arkasını, "git" dedi bana. Alnından öptüm, "yarın görüşürüz. Umarım yarın daha iyi olursun dedim".  Anlam veremediğim garip bir hisle ayrıldım. Diğer bakıcılardan ne olduğunu öğrenmeye çalıştım, tatmin edici cevaplar alamadım. Ertesi gün geldiğimde beni kapıda karşılayan yoktu. "Monika ortalarda yok, nerde?" Diye sordum. Beklemediğim bir cevapla karşılaştım. Benimle yalnız dışarıya çıktığı gün, ailesine geri verileceğini öğrenmiş. Bana anlatmadı. Kimsenin de bana söylemesini istememiş. Hala sık sık aklıma gelir ve hala içim acır o kıza ve diğer çaresiz çocuklara.
Geçenlerde Sayhan çok şiddetli bir gribe yakalandı. Ciğerlerine vurdu ve şiddetli ateşli yattı. Antibiotik vermemek için direndim. Haliyle uzun sürdü hastalık. O dönem bana,  yanına uzandığım bir zamanda, olsun anne, senin kokun iyi geliyor bana" demişti. Monika aklıma geldi o an. Yine içimde o yangın.
Dün, Gamze Akbaş'ın vefatını ve mektubunu okuduğumdan beri çok duygusalım zaten.
Onun yaşadığı o duyguları ve korkuları çok iyi biliyorum. Bu sabah da Sayhan yine, "güzel kokulu annem benim" dediğinden beri ağlamaktan alamıyorum kendimi.
Rabbim, evlatlarımızı bize bağışla. Acılarını gösterme yarabb.
Annesiz kalan o yavrucağın ve diger yavruların acısını hafiflet. Ferah içersinde bir hayat ver onlara yarabbi.
Halimize ne kadar şükretsek az...

Kommentare:

  1. Sözün bitdigi yer.. Selma ablam ben seni Instagramda tanimisdim.. Yazdigin ve yasadigin hikayeler beni herzaman cok ekilemisdi.. Zor bi dönem gecirdigim zaman sana yazmisdim fac. Özleden (belki hatirlarsin) gösümde Tumor olan kizdim. Ozamanlari verdigin nasihatler yasam tecüben bana daha bi güc vermisdi.. Ve o hastaligi kolaycana atlatmama vesile olmusdun. Hayat denilen bu yalan dünya yine cok acimasiz bir tarafiyla karsima cikdi. O gecirdigim cok zor dönem tam bitdi derken, ikinci bir Tümorlar karsi karsiya birakti kader beni. Yine sancimar, yine aci, yine umutsuzluk.. Bunlarida bir kenera biraktim. Ben henüz Anne degilim ama kücük erkek kardesim var. 9 yasinda.. Elimde büyütüm. Inanirmisin kendimeden cok onu düsünüyorum. Kim ona ablalik yapacak diye. Bensiz uyumazken yusufum ben bu hayata gözlerimi kapatdigimda nasil kiminle uyuyacak. Evet o sansli Melek gibi bir Annesi var. Ama benim gibi kim ona ablalik yapacak diye düsünceler birakmiyor beni. Hayat bezen cok acimasiz.. Allaha emanet ol ablam

    AntwortenLöschen
    Antworten
    1. Kusura bakma Kevsercim, bu aralar bildirileri çok geç görüyorum. Yorumunu okuyunca çok ama üzüldüm inan. Allahtan ümid kesilmez biliyorsun. Bir müslüman olarak, bizim için en önemlisi Rabbimize olan teslimiyet.
      Son bebeğime hamileyken yine ölümle burun buruna geldim, biliyorsun. En çok korktuğum, bebeğimi göremeden gitmekti ve diğer evlatlarımı kime emanet ederim diye yıpratmıştım kendimi. Şimdi düşünüyorum da, Rabbimin emaneti onlar zaten bana. Rabbim den iyi kim sahip çıkabilir ki onlara?
      Umarım senin rahatsızlığın şifayla sonuçlanır. Rabbim en yakın zaman Şafi ismiyle tecelli eder sana. Umarım hayallerin gerçek olur...

      Löschen
  2. Sözün bitdigi yer.. Selma ben seni Instagramda tanimisdim.. Yazdigin hikayeler yasadigin hayat tecübesi beni bir okadar cok etkilemisdi. Hayat bizlere bazen Mutluluklarin en güzelini yasatirken, acilarinda dayanilmaz yükünü veriyor.. Kimi zaman göz yaslarimiza hakim olamiyorken kimi zaman mutluluk cigliklari atiyoruz. Ama hayat bazen cok Acimasiz.. Senin hayata bakis acin beni bu hayat denilen yolda cok etkiledi ve zor dönemimi daha kolayca atlatmama versile oldu. Hatirlarsin belki beni sana fac. Özelden yazmisdim( Gösünde tümor olan kizim) diye baslamisdim hikayemi anlatmaya. O zor dönem tam bitdi acilari geride biraktim derken. Mutlulugum cok fazla sürmedi ve ikinci bir Türmörle karsi karsiya birakti kader beni.. Yine zor günler.. Yine acili geceler.. Yine her sabah beyaz bir tavani gördügü icin allaha sükür eden yorgun gözler olacak. Ama korkmuyorum bu sefer sadece yoruldum. Demem o ki Mutlu olmayi gülmeyi biliyorsak. Aglamayida aci cekmeyide bilmemiz lagsim.. Allaha emanet ol ablacim. Sevgilerimle..

    AntwortenLöschen
  3. Tam size "ANNE" dediği noktada bende film koptu. Göz yaslarimdan yazılanları bile göremedim. Keşkeler geçti içimden. Keşke... O masum yüreği Rabbim hidayete erdirsin inşallah. ��

    AntwortenLöschen
  4. Canım ablacım cok sağol herşey icin.. Birbirimizi daha hic görmesekde bana vermiş olduğun nasiyatler hep kulağımda.. Dedini yaptım Allaha acdım ellerimi.. Allah şükürler olsun atlatdim hamd olsunki iyim.. Zaman zaman ağrılarım olsa bile şükür etmekden vazgecmiyor buda bir sınav demekdem vazgecmiyorum.. Daha cok allahıma sığındım artık.. Daha yolun başındayım ama biliyorum ki o hşc bir duayı boş cevirmez.. Yeterki icden olsun.. Kendine cok iyi bak yüreği temiz ablam allaha emanet ol

    AntwortenLöschen